Το Πόκεμον είναι ένα μέσο έξυπνου κινητού «τηλεφώνου – σαφάρι» εικο­νι­κών πλασμάτων στον πραγματικό κόσμο: παίζεται σε δρόμους, σοκάκια, πλα­­τείες και αλλαχού. Έχει δημιουργήσει αμέτρητους φίλους αλλά και εχ­θρούς σε όλο τον κόσμο.

Προ μηνός περνούσα έξω από μια καφετέρια στην Άνδρο και πρόσεξα μια ομά­δα εφήβων καθισμένους, σιωπηλούς και βαθέως προσηλωμένους στις κι­νη­τές συσκευές τους. Απομονωμένοι και αμίλητοι! Βλέπουμε συνήθως πολ­λούς ανθρώπους στους δρόμους να μιλούν δυνατά, χειρονομώντας βίαια συγ­χρό­νως στα κινητά τους, χωρίς όμως ν’ αποκόπτονται τελείως απ’ το περιβάλ­λον τους. Αυτοί όμως οι συγκεκριμένοι τύποι, στοιχημάτιζες ότι είχαν τσακωθεί μεταξύ τους και το βλέμμα τους είχε καρφωθεί κυριολεκτικά στα tablet τους. Ξαφνικά, ένας κύριος σταμάτησε δίπλα μου και φώναζε τον γιο του απ’ την εν λόγω παρέα των νεαρών. Με την τρίτη κλήση, ο γιος του σήκωσε το κεφάλι του και του αποκρίθηκε «περίμενε, σε λίγο έρχομαι».

Πήρα το θάρρος και ρώτησα τον κύριο. «Τι συμβαίνει μ’ αυτά τα παιδιά, ξέ­ρετε; Κάτι παράξενο μου φαίνεται στη συμπεριφορά τους…» «Κυρία μου, θα έχετε ακούσει για το ΠΟΚΕΜΟΝ GO, είναι ένα παιχνίδι που έχει γίνει πολύ της μόδας παγκοσμίως, τελευταία ήλθε και στην Ελλάδα μας. Οι πολέμιοι της νέας αυτής επιδημίας, συνέχισε ο πατέρας, υποστηρίζουν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ασχολούνται πλέον με σοβαρά θέματα. Τα ενδιαφέροντά τους περιορίζονται στα εξής: να παίζουν Πόκεμον και να βγάζουν σέλφις. Κι όμως», συνεχίζει ο καλά πληροφορημένος γονέας, «οι κίνδυνοι στους δρό­μους έχουν πολλαπλασιασθεί, καθώς πολλοί παίζουν αυτό το διαολεμένο παιχ­νίδι, ενώ περπατούν ή οδηγούν και ήδη λένε ότι έχουν συμβεί, εξαιτίας του, πολλά ατυχήματα».

  «Μα έχουν δικαίωμα οι χρήστες του παιχνιδιού να κυνηγούν αυτά τα τερα­τάκια οπουδήποτε;», ρωτώ εγώ. «Σωστή παρατήρηση κυρία μου. Ένας Αμε­ρι­κανός κατέθεσε πριν μήνες αγωγή κατά των δημιουργών του ΠΟΚΕ­ΜΟΝ για καταπάτηση ιδιωτικής περιουσίας. Σύμφωνα με τον ενάγοντα, άγνω­στοι άρχισαν να περιφέρονται έξω από την πόρτα του σπιτιού του “κυνηγώ­ντας” εικονικά πλάσματα και τουλάχιστον πέντε απ’ τους “κυνηγούς”, του κτύ­πησαν την πόρτα ζητώντας του να περάσουν στην αυλή για να “πιάσουν” τα εικονικά ζωάκια που είχαν βρει “καταφύγιο” εκεί».

«Κύριε ελέησον», μονολόγησα. Και, συνέχισε ο πλήρως ενημερωμένος κύ­ριος, «Ξέρετε, είναι πολλοί αυτοί που δεν συμπαθούν το Πόκεμον και εκ­φρά­ζουν σοβαρές ανησυχίες για παράβαση της ιδιωτικής ζωής κατά την ανα­ζήτηση εικονικών πλασμάτων. Οι Αμερικανοί, γιατί απ’ αυτούς αφίχθη αυτό το φρούτο σε μας, χαρακτήρισαν τη νέα μανία που έχει κυριεύσει τον κόσμο, το POKEMON GO, ως ένα είδος ιού που θα εισβάλει στην καθημερινότητά μας που ενδέχεται να οδηγήσει σε ολοκληρωτισμό! Κάποιος είπε, κυρία μου, ότι οι εται­ρείες οδηγούν τις κοινωνίες σε έναν καπιταλισμό επιτήρησης που παρακο­λουθεί και καταγράφει τις συμπεριφορές των ατόμων, σαν BIG BROTHER, θα λέγαμε. Απ’ την πλευρά τους, όμως, οι φίλοι του παιχνιδιού λένε ότι το Πόκε­μον βοηθάει ανθρώπους να παραμένουν σε φόρμα, κυρίως τους κάνει να ση­κώ­νονται απ’ τον καναπέ, να βγαίνουν απ’ το σπίτι, να κοινωνικοποιούνται (εμένα μου λες, χα, χα, χα), να διασκεδάζουν και να εξερευνούν τις πόλεις. Ανα­κα­λύπτουν χώρους που δεν γνώριζαν την ύπαρξή τους, μνημεία, έργα τέχ­νης κ.ά. που αγνοούσαν. Τώρα, εάν (τονίζουν οι υποστηρικτές του παιχνι­διού), κάποιοι παίκτες είναι τόσο χαζοί, ώστε να καταλήξουν κάτω απ’ τις ρό­δες αυτοκινήτων με το πρόσωπο κολλημένο στην οθόνη του κινητού, γι’ αυτό δεν φταίει το παιχνίδι, αλλά οι παίκτες».

«Τι να πω κι εγώ, σας ευχαριστώ για την ενημέρωση, Κύριε». Ευτυχώς, σκέ­φτηκα εγώ, τα δικά μου εγγόνια δεν ασχολούνται με τέτοιους εξωγήινους δια­βόλους. Είναι απασχολημένα με τις μελέτες τους και τον αθλητισμό. Ευτυ­χώς… ώσπου η μουσική ειδοποίηση του κινητού με απέσπασε από τις δυ­σοίω­νες σκέψεις μου. «Γεια σου μάνα, τι γίνεται; Πώς περνάτε στο νησί;». «Γεια σου κόρη μου, ε, καλά, μια χαρά, όπως όλοι μας εδώ. Τελειώνουν οι μέ­ρες, θα ανταμώσουμε γρήγορα, άντε και καλό Φθινόπωρο. Πες μου, τι γίνεται ο Αντώνης; Πήγε μπάσκετ;». «Όχι μάνα, σπίτι είναι, τώρα τελευταία δεν πολυ­ -πηγαίνει να αθλείται, μένει σπίτι κολλημένος πάνω στο tablet του αρκετές ώρες και ξαφνικά εξαφανίζεται χωρίς να ξέρω πού βρίσκεται. Παίζουν ένα παιχνίδι με τους φίλους του, που το λένε Πόκεμον». «Α, κατάλαβα, κουράγιο, θα τα πούμε σύντομα κόρη μου».

Ειρήνη Φάνια Παπιδά

Του Κύκλου των Ανδρίων Ναυτικών Λογοτεχνών

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.